برای درک تفاوت این دو سیستم، ابتدا باید بدانیم سیستم اعلام حریق چگونه بهطور کلی کار میکند. (اگر با اساس کار آشنا نیستید، پیشنهاد میشود ابتدا مقاله سیستم اعلام حریق چیست؟ را مطالعه کنید.)
بهطور خلاصه، تفاوت اصلی سیستم متعارف و آدرسپذیر در میزان دقت تشخیص محل حریق و نحوه ارتباط تجهیزات با پنل مرکزی است.
سیستم اعلام حریق متعارف (Conventional) چیست؟
در سیستم متعارف، تجهیزات مانند دتکتورها و شستیها بهصورت زونبندیشده به پنل متصل میشوند. هر زون شامل چندین تجهیز است و در زمان حریق، پنل فقط زون فعالشده را نمایش میدهد، نه دستگاه دقیق را.
ویژگیهای کلیدی:
- ساختار ساده
- هزینه اولیه کمتر
- مناسب ساختمانهای کوچک و کمطبقه
- محدودیت در توسعه و خطایابی دقیق
📌 مثال واقعی:
«زون طبقه دوم فعال شده» → اما نمیدانیم دقیقاً کدام دتکتور.
سیستم اعلام حریق آدرسپذیر (Addressable) چیست؟
در سیستم آدرسپذیر، هر تجهیز (دتکتور، شستی، ماژول) دارای آدرس یکتای دیجیتال است و پنل میتواند دقیقاً محل وقوع حریق را مشخص کند.
ویژگیهای کلیدی:
- تشخیص نقطهای محل حریق
- قابلیت برنامهریزی پیشرفته
- مناسب پروژههای بزرگ و پیچیده
- هزینه اولیه بالاتر، اما نگهداری هوشمندتر
📌 مثال واقعی:
«دتکتور دود – راهروی شمالی – طبقه سوم»
نقش تجهیزات در انتخاب نوع سیستم
نوع سیستم کاملاً به اجزای سیستم اعلام حریق وابسته است.
اگر با دتکتورها، شستیها و پنل آشنا نیستید، مطالعه مقاله اجزای سیستم اعلام حریق به تصمیمگیری شما کمک زیادی میکند.
کدام سیستم انتخاب بهتری است؟
پاسخ مهندسی این است: «بستگی دارد»
- ساختمان کوچک با بودجه محدود → متعارف
- هتل، بیمارستان، برج اداری → آدرسپذیر
- پروژه قابل توسعه در آینده → آدرسپذیر
- فقط الزامات حداقلی آتشنشانی → متعارف (در برخی موارد)
جمعبندی
هدف از این مقاله، انتخاب برند یا تحمیل یک سیستم نیست؛ بلکه درک تفاوت فنی واقعی بین دو معماری است.
دیدگاه خود را بنویسید